Wednesday, October 9, 2013

සමනල ගීතය





කාලෙකින් ලියන්න ආවෙ වෙනස්ම දෙයක් ගැන. අපි පහුගිය 06 වෙනිදා 'සමනල සංධවනිය' බලන්නට ගියා. කාලෙකින් බැලුව සුන්දර සිනමාපටයක්. අපි පොඩි පුතාගේ උපන් දිනය සමරන්න හිතාගෙන කලින්ම අන්තර්ජාලය හරහා ප්‍රවේශපත් වෙන්කලා. නැතිනම් අපට සෙනග අස්සෙ කරදර වේවි කියලා හිතාගෙන.

"සමනල සංධවනිය" මට පුදුම කම්පනයක් ගෙනාවේ.. එහෙමටයි කියල මගේ අත් දෑකිමක් මේකෙ නොමැති උනත්, අපි අතරෙ ඉන්න කාගෙ හරි අත්දෑකිමක් නේද කියල හිතෙන පුදුමාකාර සංවේගයක්, වගේම ආදරයක් මට  දැනෙන්න පටන් අරන්.

අපි කාගෙත් මේ වාගෙ ''මට මගේ නොවන මගේම ආදරයක් තිබුනා..........." තියෙන්නට ඇති. සමහර අපි අතරට  යන එන අයට අපි ආදරය කරන්නෙ මේ වාගෙ නේද? අපි හිතන්නෙ නෑ ඒ අය අපේම කරගන්න. නමුත් ආදරය ...........  කරනවනෙ.

හුස්ම ගන්න, පපුව ගැහෙන,සොඳුරු හදවත් තියන,  ආදරේ විඳින අපි කාටත් අපේ නොවන අපේම ආදරයක් තියනවා. මේක සොබා දහමේ සදාතනික සත්‍යයක් නේද කියල මට වෙලාවකට හිතෙනවා. 

ඒ පෙම් සබඳතා වලින් ඇතැම් සිත් වල ආදර සිහිනය දෑසක උතුරන කඳුළු ගඟක් වී මැකී යාවි......  එනමුදු, මේ පුංචි රටේ කොතැනක දී ‍හෝ මතු කවදා හෝ .. ඔවුන් නැවත මුණගැසුනොතින්, අද මෙන් , එදාටත් ඔවුන්ට උරුම වූ සොඳුරු ප්‍රේමයේ සුවඳ යළිදු  ඔවුන්ට  දැනේවි. 

සංධවනියක් යනු ඔබත් මමත් අපි අපිටම ආවේනික ක්‍රමයකට රසවිදිනා විශ්ව භාෂාවේ අපුර්වතම  නිමැවුමකි.   ඔබ සමනල තටු ගැටෙනා හඬ අසා ඇති දැ'යි මම නොදනිමි. අප  කුඩා කළ සමනලුන්ගේ හඬ අසන්නට මම උන් සමග  පසු පස දිවගොස් ඇත්තෙමි. උන් පසු පස හඹායමින් උන් හා කතා කලෙමි.  උන් මා හා කතා කරනාබව විශ්වාස කලෙමි.  අදටත් සමනල රෑනක් දුටු විට මා හද ප්‍රීතියෙන් පිනා යන බව දනිමි. ඒ තරමට සමනලුන්ට මා ආදරේය. අතීතයේ  යම් දිනෙක තටු කැඩෙතැයි බියෙන් උන් ප්‍රවේසමෙන් අල්ලන්ට වෙර දැරූ සැටි අදටත් මතකය.

මට සිතෙන ලෙසට "සමනල සංධවනිය" යනු අදටත් ලොවෙහි පවතින, නමුදු සැගවුන, අප නොඅසන ,නොදකින එමෙන්ම අපට මග හැරුණු අපුරු ආදරයක් විය හැකියි. ඒ ආදරයේ මිහිරියාව ඔබට කෙදිනක හෝ  දැනෙනු ඇත. එය ඔබට කවමදා ක හෝ අත් විඳින්නට සිදුවිය හැක. 

ආදරය කොහෙන් උපදිනවද කියල කාටද?  කියන්න පුලුවන්. මුලින්ම අම්මා තාත්තාගේ ආදරේ. ඊට පස්සෙ සහෝදර සහෝදරියන්ගෙ ආදරේ, නෑදෑ හිතවතුන්ගෙ  ආදරේ , ඊලඟට ගුරුවරුන්ගෙ ආදරේ, තරුණ වියට ආවහම පෙම්වතුන්ගෙ පෙම්වතියන්ගෙ ආදරේ, අසල් වාසින්ගෙ ආදරේ .    ජීවිතේ මැදි වයසට ආවහම දරුවන්ගෙ ආදරේ. ඊටත් පස්සෙ දරු මුණුබුරන්ගෙ ආදරේ. මේ වාගෙ ජීවිතේ විවිධ කාල පර්ච්චේද වලදී අපි විවිධ විදිහට ආදරේට නතුවෙනව. මේ හැම දෙයක්ම හරිම සොඳුරුයි, ආදරණීයයි නේද කියල හිතෙන්නෙ ඒ දිහා සුන්දර ලෙස බලන විටයි.

මේ වාගෙම මල්පෙත්තක් සුළඟට විසිරෙනකොට ඒ දිහා ආදරෙන් බලන්න, මලක සුවඳ විසිරිලා එන සුලක් රැල්ලකට ඉව අල්ලන්න හිතෙනකොට . ගහක කොලයක් සුළගෙ පාවෙනකොට , දොළක වතුර ගලායනකොට ඒ සද්දෙත් එක්ක හිත නවතිනකොට,  සීතල රාත්‍රියක හද එලියෙ තරු කැට ගනින කොට, හිත අද්දර තනිවෙලා ලෝකෙම සුන්දරව දකිනකොට මේ වාගේ දේවල් වලට අපේ හිතේ ඇතිවෙන ආදරේ. ලස්සන සතෙක්, කුරුල්ලෙක් දිහා ආදරෙන් බලනකොට, ඒ සතා කොච්චර දරුණු උනත් අපට අහිංසකව පේනකොට. ඔහොම බැලුවහම කොච්චර දේවල් තියෙනවද කියන්න. මුලු මහත් විශ්වයම ආදරෙන් පිරිච්ච තැනක්. ඒ හැම දේකටම අපි ආදරේ කරනව කියල මම හිතන්නෙ.

**********************************************************************************
ආදරණීය රේවත, 

මේ ඔබ පුදුමයට පත් කරන ලිපියක් බව මා දන්නවා. එය කියවා අවසන් කිරීමට ඔබ තුළ වන නොඉවසිල්ල මේ ලිපිය අවසන් කිරීමටත් මා තුළ තිබෙනවා. මා ඉක්මනින් ඔබට යමක් කියන්නම්. මා ඔබගේ ආදරය පිළිගන්නවා රේවත. මෙච්චර කාලයක් මා ඔබේ ආදරය පිළි නොගත්තේ ඔයාට තිබෙන අකමැත්තක් නිසා නොවෙයි, මම මගේ ජීවිතය ඇතුළෙම ඇවිදිමින් සිටිය කෙනෙක් නිසයි. තමන්ගේම ජීවිතය තුළම ඇවිදිමින් සිටින මිනිසුන්ට ජීවිතයේ අඩුපාඩු හුඟාක් පේනවා. ඔයා බොහොම උසස් පවුලක කෙනෙක්. මම එහෙම නෙවෙයි. හැබැයි මම මෙහෙම ලියන්නේ ඒ පිළිබඳව හීන මානයකින් කියලා හිතන්න එපා.

ජීවිතය කියන්නේ ඔයා හිතනවා වගේ කවියක් නෙවෙයි රේවත, ජීවිතය කියන්නේ පිපාසයක්. සුන්දර පිපාසයක්. ඒ පිපාසය යම් තරමකින් හරි සංසිෙඳන්නේ ආදරය කියන දියරය ලැබුණහම විතරයි. ඒකයි හැමෝම ආදරය පිටුපස්සේ දුවන්නේ. කොච්චර හති වැටුණත් ඒත් දුවන්නේ. හදවත් ගිනි ගනිද්දිත්, සිරුරු රිදුම් දෙද්දිත්, හඬ හඬා, හඬ හඬා අප ආදරය සොයන්නේ ඒ නිසයි. මා ඔබේ ආදරය පිළි ගන්නවා රේවත. ඔබ තවම මා පිළිබඳ බලාපොරොත්තුවෙන් සිටී නම් මේ මාර්තු 07 වැනිදා සවස 5.00 ට කුමාරි පාක් එකට එන්න. මේ දවස අමතක නෑ නේද? ඒ තමා අපි මුලින්ම මුණ ගැසුණු දවස. මතකද? ඒ තමා අපි මුලින්ම මුන ගැසුණු තැන. මතකද? එන්න රේවත ඔබ එනතුරු මා බලා සිටිනවා.

'No road is to long in love'


ඔබ නාවත් මම එදාට එතැනට එනවා. අපි දිවි ඇති තුරා හැම මාර්තු 07 දවසකම එතැනට එමු. නොවැරෙදීම එමු. දැන් හිතෙයිද දන්නේ නෑ මාර්තු 07 කියන්නේ මාරක 07 කියලා. කොහේ ගිහිල්ලා හිටියත් ඔන්න එදාට කුමාරි පාක් එකට එන්න ඕනෑ. එන්න ඕනෑ. එන්න ඕනෑ හොඳේ.

තෙරුවන් සරණයි

මං ඔයාගේ ආදර 
පුන්‍යා


** ********  මේ ලිපිය තමා කතාව පුරා දිවෙන තේමාව වෙන්නෙ. 



ඉකි ගසා හඬන අතීතයක
කඳුළු එක්ක ගනුදෙනු කරනා
මට මගේ නොවන මගේම ආදරයක් තිබුණා
හීනෙන් හිනැහී තුන්යම මා රවටා
මැදියම් මහ රෑ අදටත් හිත ඉගිලෙනවා

නින්දෙන් ඇහැරී කළුවරේම යළි සොයනා
මට මගේ නොවන මගේම ආදරයක් තිබුණා

රිදුමක් වාගේ කිසිදා සුව නොවෙනා
සුසුමින් විතරක් නිරතුරුවම පිරිමදිනා

උහුලනු බැරි තැන උණු කඳුළුම වගුරවනා
මට මගේ නොවන ආදරයක් තිබුණා

******** රඟපෑම් ගැන කියන්නට මම විචාරකයෙක් නම් නෙවෙයිනෙ. ඒ නිසා ඒ ගැන සටහනක් නොතබමි.

ප්‍රේමයේ සොඳුරු බව  , පිවිතුරු බව , ඒ පුනරාගමනය හමුවේ නොසැලී පවතින්නට
මේ සිනමා සිත්තම  සදා  මතක සටහනක් ම වේවා ! 

Monday, June 17, 2013

පියුම!



මගේ හද විල පිපුන එකම පියුම නුඹ
සසර සාගරේ පිහිනා එකට ආව නුඹ
සුවද දෙවා ජීවිතයම එකලු කලා නුඹ
සෙනෙහෙ විලේ පිපි මා පියුමිය  නුඹ

ආව මගේ හමුවූ මහ සෙනෙහෙ විලයි නුඹ

ඒ විල මත පිපි පියුමේ සුවඳ මලයි මම
එක්වම ඉන්නට පතලා ආව විලස මම 
සසරේ හමුවූ විලසින් පිපී සැලෙයි මම



ජීවිතයේ දුක් කරදර සතුටින්ම  දරා  අප 
ගෙවුව දවස් මතක තියේ මියෙන තුරා මට
සිනහ පොදක් මුවඟ පුරා දී සෙනෙහෙන් මට
දුක දරාන සිතේ සතුටු  සිනා  මවන නුඹ

ක්ව ගෙවමු මේ දිවි මග සතුටින් සැම දින 

කරදර සැම ඉවස දරා මහා මෙරක් ලෙස
රාග ද්වේශ මෝහ නසා සිත් පිරිසිදු කොට
සසර පතමු එක්ව නිවන කුසල් පුරා අප

Friday, May 17, 2013

වෙන්වීම.




අතැඟිලි බැන්දත් රන් හුයකින්
දෙදෙනා වෙන් වී ඇත මෙලෙසින්
දරා සියලු දුක් දියණිය සමඟින්
මඟ බලාන  ඉන්නේ මෙලෙසින්

පාළු යහන මත සුසුම් ලමින්
සුවඳ රැඳුන ඔබෙ ඇඳුම් අරන්
දියණිය කියනා කතා අසන්
ඉන්නේ කොහොමැයි කඳුළු වරන්

වරදක් උනිද නොදනිමි හිමි සඳට
ගියේ ඇයිද මා හා දියණිය අතැර
කෙනෙක් ඔබට ලංවූයේ ඇයිද
සෙනේ මදිද මා දුන් ඔබ අතට


මවක් වුනෙමි දියණිය හා ඔබට
නොතැවෙමි අදත් සිතමින් ඒ ගැනම
සාදා ඇතිද රස මසවුළු ඒ පියඹ
කවදා හරිම ඒවිද හීන අරන් ඔබ



දවයි ම'සිත ඔබ සිහිවෙන වාරයට
කොහේ සිටන් හෝ මා අමතාවිද
ලඟට ඇවිත් කියා රහස්  හුරතලේට
ඔච්චම් කරන හැටි මැවෙනව නෙතු අගට



වෙන්ට එපා හතුරෙකුට වත් මෙවන් දුකක්
තරහක් නොමැත ඔබ ගැන මට කවදාවත්
පතිවත රකිමි හිමි සඳ අද ලඟ  නැතිවත් 
රැක ගමි ඔබගේ දියණිය මා දෑස ලෙසින්


සසරේ දුකම මේ යැයි සිත සනහා
ඉන්නෙම් දහමටම සිත යොමු කරවා
ඔවදන් දෙවා දියණිය යහ මග හරවා
මියයන තුරා රැක ගෙන ඈ දෑස ලෙසා

Tuesday, May 7, 2013

අමා ගීතය




සිහිනයක් විය එදා සැරිසරන්නට බුද්ධගයාවේ
පින ලැබුනා මට සිත්සේ වඳිනට බුද්ධගයාවේ
අසිරිමත්වූ ඒ බුදු පිළිමේ දැක්මෙන් සිත සැනහේ
සාදු! සාදු! මම වඳිනෙමි  ශ්‍රී මහ  බෝ සමිඳේ



දම්සක් සුතුරින් ලොව සැනසූ මේ දෙවුරම් වෙහෙරේ
පහන් සිතින් සැරි සැරුවා ආනන්ද බෝධි මළුවේ
ගන්ධ කුටිය ලඟ මල් පුදලා අප  බුදු හිමි වැඳගත්තේ
සත්බුදුවරු සිහි කරමින්  වැඳ වැඳ නිර්වානය පැතුවේ



දහසක්  දෙවියන් අදටත් වඬිනා මේ දෙවුරම් වෙහෙරේ
නිවේ නිවේ සිත සැනහී දහමේ නිවන් පුරේ ළඟ වේ
පුන්සඳ පානේ දහම් දෙසූ සැටි මැවී මැවී පෙනුනේ
සිත බරවූවා අදටත් සමිඳුනි අප මේ දුක් සසරේ









සල් මල් පිපි සීතල උදයක අප යන ඒ මොහොතේ
කුසිනාරවට මල්වැසි වැස්සා සිහිකර  පිරිනිවණේ
සාදු! සාදු! අප වැන්ඳා වැතිරී ඒ සුන්දර පිළිමේ
කඳුළු ගලා සිත පිරුනා ශෝකෙන් අද හිමි ඔබ නැහැනේ




දෙදහස් හයසිය වසරක් ගෙවිලා දහමේ බල පැතිරේ
අදටත් සත්තයි ඒ බුදු බණ දැන නිවනේ මඟ පෙනුනේ
අසිරිය වින්දා හිමි ඔබ වැඩි මඟ පියමණිමින් සසරේ
සාදු! සාදු!  මා  ඉපදුනෙ පිනටයි  බොදු මවකගෙ තුරුලේ

Saturday, April 13, 2013

අලුත් අවුරුදු සුබ පැතුම්!



ඔබ සැමට  අලුත් අවුරුදු සුබ පැතුම්!  සෙනෙහසින්. 

Wednesday, February 20, 2013

පින් පුරවන මව්වරුනේ පින් පුරවන පියවරුනේ






පින් පුරවන මව්වරුනේ  පින් පුරවන පියවරුනේ
සසුනඹරේ දිලෙනා තරු දන් දී පින් පුරවන මව්වරුනේ
කහවත දරලා දරුවන් යන සැටි බලා හිදී  පිය වරුනේ
ගිහි ගෙය හැරදා උන් යන මොහොතේ කඳුළු වරන මව්වරුනේ




දරුවන් ගේ දුක් කඳුළු පිසින්නට පියවරු හිටියා නෙතුපිය අතරේ
 දරුවන්  ඉපදී මියයන මොහොතේ   දුක ඉවසා  මහමෙර සේ
පියවරු හිටියා     දුක් ඉවසා  මව්වරු හිටියා අනන්ත  සසරේ
මව්වරු සිටියා  පියවරු සිටියා  දුක දරාන ඉපිද ඉපිද යන මේ  සසරේ  





දරුවන් සඳහා කරුණා මෙත පා කඳුලැළි පිසිනා  මව්වරුනේ
දහදිය වගුරා සැම සැප සදලා සෙනෙහස වපුරන පියවරුනේ
මව්වරු පියවරු සසර පුරා දරු දුක ඉවසා නොසැලී  හිඳිමි නේ
බෝසත් ගුණ වපුරා පින් පුරවන මව්වරුනේ 
පින් පුරවන පියවරුනේ

Wednesday, February 6, 2013

මල් කෙල්ලක් මං


Friday, January 18, 2013

ඔබ ආවේ නෑ!



ඔබ ආවේ නෑ!

වෙරළත සිඹිනා සයුරු රළ මෙන්
පොළව සිඹිනා වැහි පොදක් සේ
තුරු හිස සිඹිනා හිරු කිරණ සේ
මල් පෙති සිඹිනා බඹරකු සේ
කවදා හෝ ඔබ එතැයි කියා
බලා සිටියා පෙරුම් පුරා
මා හද මඬල නුඹ සිඹියි කියා

රූ සිරියෙන් හද මත්වී තිබුනා
පංච කල්‍යාණියක සේ
සසර පුරා සෙව් ඔබවම සෙව්වා
හංස රාජිණියක ලෙසේ
අද එතැයි ඔබ හෙට එතැයි ඔබ
බලා සිටියා මම හිරිමල් යෞවනයේ
හිමි වෙතැයි නුඹ මටම කියා



දිනපොත පෙරලී කොළ බොඳවීලා
සුන්දර මතක පොතේ
කොහේ කොතනක හිඳීදෝ ඔබ
පැතූ පැතුම් පුරවා ළය මඬලේ
විමසමින්  හද සිටියා නොසැලී
මේකුළු පව්ව ලෙසේ
ඔබ ආවේ නෑ මා සිත් සයුරට
ඔබ ආවේ නෑ මා අත ගන්නට
රූ සිරි වියැකෙයි දෑතින් ගිලිහෙයි
හද වීනාවේ වෙන තත් බිඳිලා
අද මිය ගිය යෞව්වනයේ