Wednesday, February 6, 2013

මල් කෙල්ලක් මං


28 comments:

amila chathuranga said...

හයියෝ...

දේශක යා said...

කදු මුදුනින් නැගී ඇවිත් බිමට තමා පය
කියා කරන අකුරු දෙකක් ඇවිත් තබා හිත
ලගාවෙන්න බැරි අරමුණු දුකක් නේද සද
එපා ඉතිං ලතවෙන්නට මල් කෙල්ලේ ඔබ

දේශක යා said...

http://chandigesithuviliuyana.blogspot.com/2013/02/blog-post.html

මෙහෙම එකක් පෙන්නල තියෙනවා ඒක නෑනේ...

Sanjaya සිතුවිලි said...

තවත් මේ වගේ දරුවන් කොපමණ ඇතිද ?

ඊ මේල් කවිකාරි හෙවත් මහැදුරු බිරිඳකගේ කතා වස්තුව. said...

හරි ලස්සන කවි පෙල. මෙහෙම දරුවො නං අපමණයි ලොකු පන්සල් ගාව

කස්ස said...

බොහොම දුක හිතෙන කතාවක් ලස්සන වචන ටිකකින් හංගල

♥ ළිහිණි ♥ said...

සංවේදී පද ටිකක් චාන්දි අක්කා. දුප්පත් කම මිනිස්සුන්ව අසරණ කරන තරමක්..

දයානන්ද රත්නායක said...

අමරදේවයන්ගේ මේ ගිය මතකද?

සුදු නෙළුම කෝ
සොරබොර වැවේ
මල් සුවඳ දුන් මහියංගනේ‍
මල්නෙලා විකිණුව පංසලේ..

මේ දැරිය නාගරික සමාජයේ දැරියක් වුණත් අර ගීය හා සමානයි. දුප්පත්කම හංගාගෙන හිනාවෙන්න..

අපූරු කවි සිතුවමක්... මුලු අදහසම චිත්‍රපටයක්වගේ මැවෙනවා..

Chandi said...

@ amila,
දුකයි තමා.

Chandi said...

අප්පේ දේශක තුමාගෙ පද බැඳිල්ලෙ ලස්සන. බොහොම ස්තූතියි!

Chandi said...

@දේශක තුමා;
අනේ ඒක පොඩි වැරදීමක්. එක වාගෙ කවි දෙකක් එක ලඟට වැඩක් නෑනෙ.

Chandi said...

@ සංජය;
ඒක ඇත්ත සංජය. මේ කවිපෙලට පාදක උනේ අපි නිතර යන එන පාරෙ , අපේ මහත්තයා උගන්වන දහම් පාසැලේ දරුවන් මල් විකුනනවා පිල්ලෑව ළඟ. එයාල ඉන්නෙ වේරහැර කොරියාව කියල හඳුන්වන හරියෙ. ඒ අය හරිම අසරන පවුල් වල දරුවන්. අපි ගිහාම බොහොම ආදරෙන් මල් දෙන්නෙ. ඒ උනාට එයාලගෙ දුක් කරදර සේරම හංගාගෙන. මේ දසුන හරිම සංවේදියි මට.

Chandi said...

@ කවිකාරි නංගි;
මම සංජයට ලීව සටහන බලන්න නංගි. ඒ දේ නිසා ලියවුන දෙයක් කාලෙකට ඉස්සර.

Chandi said...

@ කස්සා;
ස්තූතියි, කස්සා මල්ලි කාලෙකට පස්සෙ ඇවිත්. බොහොම සතුටු හිතුනා ඔයාගෙ සටහන කියවලා.

Chandi said...

@ ළිහිණි;
මේක කාලෙකට කලින් ලිව්ව දෙයක්. අපි නිතර යනවා නෙළුම් මල් ගන්න මේ දරුවන් ගෙන්. අපේ මහත්තයා උගන්වන දහම් පාසැලේ සමහර අය ඉගෙන ගන්නවා. මේ අය බොහොම දුකසේ ජීවිත ගෙවන අය. අපි දෙන්නාම පුලුවන් ලෙස දරුවන්ට උදව්කරනවා උදව් ඉල්ලා ආවහම. මහත්තයා හැම ඉරිදාම කොල කැඳ වේලක් දෙනවා ඒ දරුවන්ට. එයා ගිය මුල් දිනවල දරුවන් කලන්තෙ දාල රැස්වීම වෙලාවෙ වැටිලා. මට ඇවිත් කිව්වා මෙහෙම කරමු කියලා. එදා සිට නොකඩවා අපි එය කරගෙන යනවා. සතුටුයි ඒ වගේ දෙයක් හරි අපිට කරන්න ලැබුනු එකට.

Chandi said...

@ දයානන්ද මල්ලි;
මේ කලින් ලියාපු උත්තර ටිකෙන් දැනගන්න පුළුවන්නෙ මල්ලි මේ කවි පෙලට පාදක උන දේ. බොහොම ස්තූතියි වටිනා විචාරයට. දරුවෙක් ගෙ ඇස් පාදන එක ලොකු පිනක් කියල තමයි මහත්තයා එහෙට යන්නෙ. ගමේ අය ටිකක් ඒ අයව කොන් කරල ඉන්නෙ. ඒ උනාට දරුවන් ටික හදාගන්න ඕනෙ. අනාගතය අඳුරු කරගන්න දෙන්නෙ නැතිව.

Chandana said...

ලස්සන කවි ටික..
එකම මල දෙන්නෙකුට දෙවිදිහකට..

Chandi said...

@ Chandana;
ජීවිතේ හැටි ඔහොම තමා, කෙනෙක්ට සැප කෙනෙක්ට දුක. කර්ම විපාක අනුව ලැබෙන හැටි.

Dinesh said...

ලස්සන කවි සිතුවමක්.. මං ලිවුව සරුංගලේ කතාව මතක් උනා මට..

රූ.... said...

හරිම දුක හිතෙන විදිහට ලියලා තියනනා චාන්දි..දිගටම ලියන්න ..

Chandi said...

@ Dinesh;
ම්.. මං ඒක කියවලා නෑ. ගිහින් බලන්නම්. ස්තූතියි! දිනේශ්.

Chandi said...

@රූ;
ස්තූතියි! ලියන එක නම් නවත්තන්නෙ නෑ රූ.

Blue Lotus said...

කවි ටික කියෙව්වම හරිම දුක හිතෙනවා.ජීවිතේ දුකක් කියල බුදු හාමුදුරුවො කිව්වෙ ඒකනෙ.

ප්‍රාර්ථනා said...

හ්ම්ම්.. ඇති නැති පරතරයේ බලපෑම...

Chandi said...

@ බ්ලූ ලෝටස්;
ඒක තමා, සමහර දේ අපිට ලැබෙන විදිහ වෙනස්. ඒකෙන් දුක උපදිනව. ස්තූතියි! සාදරෙන් පිළිගන්නවා මේ අඩවියට.

Chandi said...

@ ප්‍රාර්ථනා;
ම්...... ඇති නැති පරතරය විශම තාව. ස්තූතියි! ප්‍රාර්ථනා.

ලහිරු said...

කවියට වඩා ඒ පිටිපස්සෙ ඇති කථාව දුක්බරයි. ඔබ දෙපළ කරන්නෙ ඉතා උතුම් වැඩක්. ජය පතනවා!

Chandi said...

බොහොම ස්තූතියි ලහිරු පුතා. විභාගෙ හොඳට කලා නේද?

Post a Comment