Popular posts from this blog
සෙනෙහස!
කෙතක් වෙලා කුස පිරුවා වැවක් වෙලා පවස නිවා අහස වගේ සෙවන සදා වෙසතුරු සේ දනින් පුදා ඒ සෙවනේ පහස ලබා අපි සැම පෝශණය වුනා මහා විසල් රුකක් වෙලා අව්වැසි සැම එතෙර කලා මවත් වෙලා පියත් වෙලා ලොබක් නැතිව සෙනෙහස පා ලොවම ගෙනත් පා මුලෙහි තබා දුන්න සෙනෙහෙ මහමෙරක් වෙලා හදවත තුල නිදන් වෙලා වැතිර නිදයි බරක් වෙලා දෙනෙත් පුරා ඉතිර ගලා කඩා වැටේ කඳුල වෙලා

අපේ වහලයේ කූඩු තැනූ නීල කොබෙයි ජෝඩුවට පිදෙන වගයි. උන් ගේ ආදර කතාව හරිම රසවත් වගෙම දුකයි.
ReplyDeleteමේ කතාව අක්කා වරක් කිව්වා මතකයි. සුභ පැතුම් අක්කෙ බ්ලොග් එකට. දිගටම කරගෙන යන්න.
ReplyDeleteහුගක් වෙලවට කොබෙයියන් ඉන්නේ එක කිරිල්ලක් සමග. නමුත් මම මේ දෙන්න වෙන කුරුල්ලෙකු හෝ වෙන කිරිල්ලක් ගෙන ආ බව දැක්ක. මොකක් හරි පුංචි වෙනසක් තිබුන දෙන්නාගේ. ඒ නිසාම මේ නිර්මාණය කරන්නට පෙලබුනේ.
ReplyDeleteලස්සන නිර්මානයක්
ReplyDelete